لعنت بر این بخت سیاه و طالع تارم
جای عروسک ،فال یا گل در بغل دارم
یک کودکم باید که فارغ باشم از هر درد
اما میان سیل غم هایم گرفتارم
یک عمر از من رد شدند و زیر لب گفتند:
مکار و کذابم،فراری یا که بیمارم
وقتی که عابر ها مرا از خویش می رانند
حس می کنم شاید به این مردم بدهکارم
حالا که آتش زد به رویا های من دنیا
وقتش شده انسانیت را گور بسپارم
خود دیدم آن فوج ستم هایی که بر من گشت
اما دهانم بسته شد چون کودک کارم
شاعر:محمد مهدی دهداری
یک ,مردم , ,های ,رویا ,وقتش ,این مردم ,به این ,به رویا ,زد به ,آتش زد
درباره این سایت